Kategoria: Wiadomości o uzależnieniu

Z każdym łykiem, który biorę, mój mózg i ciało krzyczą "ty szalony alkoholiku" i wiem, że w tym momencie nie mogę już tego zrobić.

Ostatnim drinkiem, jaki mam, jest flet szampana.

Jest Sylwester.

Mój mąż rezerwuje dla nas specjalny pokój w pobliskim hotelu. Kupuje imperialną butelkę Moet, zagubiony zakup na tę konkretną okazję. Podejmujemy ostatni wysiłek, aby uratować nasze małżeństwo. Gala toczy się w sali balowej poniżej, gdzie podróżujemy, aby dołączyć do biesiadników.

Światła migoczą, serpentyny wiszą, a żyrandole błyszczą.

Prawie tego nie zauważam.

Zespół gra utwory, które kiedyś były moimi ulubionymi.

Prawie nie słyszę.

Gromady radosnych par świętują wokół nas.

Tańczymy z nimi, udając, że dobrze się bawimy.

Ale wiem, że koniec jest bliski.

Mój mąż miał romans z kobietą o połowę starszą. Jeszcze się nie oczyścił, ale moje wnętrzności wiedzą, że coś się dzieje. Rozjaśniam więc włosy na bardziej sassier odcień blondu, głodzę się w nadziei na utratę wagi, o których wiem, że nienawidzi, odwracam się na lewą stronę, aby znów mnie zauważył.

Ale głównie piję.

Ze względu na moje katolickie wychowanie mam listę zasad, których przestrzegam.

Moje przykazania picia. Mam tylko trzy. Dziesięć to za dużo.

1) Zakaz picia przed 5:00. Patrzę, jak zegar odhacza minuty. Doprowadza mnie to do szału.

2) Zakaz picia we wtorki i czwartki. Łamię to cały czas. Nie sposób tego nie robić.

3) Bez twardego trunku. Tylko wino i piwo. Czuję się bezpiecznie, pijąc je.

Wszystko inne oznacza, że stałem się moim rodzicem.

Albo, co gorsza, jego. Nie mogę znieść pójścia tam.

Pewnej nocy, kiedy wyrusza na weekendową konferencję, a przynajmniej tak mówi, upijam się tak śmierdząc po tym, jak schowałem moją córkę na noc, pukam po całej naszej sosnowej podłodze. Na tych bogatych bursztynowych deskach spędzałem godziny na wynurzaniu się z nim, rozpryskując wnętrzności obok naszego niegdyś aktywnego seksualnie i lśniącego mosiężnego łóżka.

Zszargany teraz po miesiącach nieużywania.

Następnego ranka moja pięcioletnia córka, ze snem otaczającym jej zatroskane oczy, stoi tam i wpatruje się we mnie, a jej bose stopy zanurzone są w kępach żółci. Jajecznica, którą udało mi się ubić poprzedniej nocy, jest rozrzucona po podłodze naszej sypialni, cuchnąc tak źle, że jestem pewna, że znowu zacznę wymiotować. Patrzę w dół na bałagan, który zrobiłem, z niewielkim wspomnieniem, jak to się tam dostało, a potem patrzę na moją córkę, jej oczy sączą współczucie starej duszy, gdy mówi: "O mamusiu. Czy jesteś chory?" Wstyd ogarnia każdą część mojego drżącego ciała. Jego groźne ręce, imadło wokół mojej głowy. Nie mogę znieść patrzenia jej w oczy. Strach przed tym, że nie pamiętam, jak się tu dostałem, jest namacalny. Każdy kęs jego przerażenia jest rozrzucony po moim języku pełnym barfów i jestem pewien, że moja córka zna tajemnicę, którą ukrywałem przed sobą i innymi przez lata.

Jesteś alkoholikiem. Nie możesz już tego ukryć.

Każda ostatnia nić tego ciepłego płaszcza zaprzeczenia zostaje wyrwana, a ja oto jestem, patrząc w oczy mojej pięcioletniej córki, która przyszła wyrwać mnie z mojej nędzy.

Rzucenie palenia zajmuje mi jeszcze dwa miesiące.

Dwa miesiące wyciągania mojego ciała, ciężkiego z wyrzutów sumienia, z tego nadszarpniętego mosiężnego łóżka, aby wysłać moją córkę do szkoły. Potem wczołgać się z powrotem do niego i pozostać tam, ulegając chaotycznemu snowi depresji. Dopóki autobus nie odsadzi jej kilka godzin później, gdy jej mały palec, wypełniony niekończącymi się opowieściami przedszkolnymi, budzi mnie.

Każdy szturchanie jak uderzenie w twarz moimi niepowodzeniami jako matki.

A potem pojawia się Sylwester i ubieram się w czarny strój, kolor pasujący do mojego zstępującego nastroju, sukienkę, którą kupuję, aby go odzyskać. Mąż, który dwanaście lat wcześniej przejeżdża setki kilometrów, aby ścigać tę krnąbrną kobietę, zauroczając mnie przy obiedzie, który skrupulatnie przygotowuję, ponieważ pozwalam sobie zastanawiać się, czy on w rzeczywistości może być tym jedynym. Jemy na dachu mieszkania na 3. piętrze, które wynajmuję na 23 i Walnut, w samym sercu Filadelfii, gdzie pracuję jako szef kuchni i gdzie mówię mu nad butelką chrupiącego chardonnay, że mogę być alkoholikiem. Śmieje się i przekonuje mnie, że nie jestem. Wie, jak wyglądają alkoholicy. Dorastając z dwójką z nich, zapewnia mnie, że w niczym nie przypominam jego rodziców.

Jego matka, zmysłowa kobieta z płonącymi włosami i ustami, mdleje w samochodzie późnym popołudniem po spędzeniu godzin na karuzeli ze swoją najlepszą przyjaciółką, kobietą, którą urósł do pogardy. Wracając do domu ze szkoły, dzień po dniu, znajduje ją osuniętą na ławce ich czarnego sedana Buicka, wciągając ją do domu, aby przygotować obiad dla niego i jego młodszego brata i siostry, obserwując, jak zatacza się w kuchni. Jego ojciec, znany adwokat we wczesnych latach, pije, dopóki nie widzi i rzadko wraca do domu na kolację. Traci prestiżową pozycję w kancelarii prawnej, do którą walczył, i usuwa połowę szczęki z raka jamy ustnej, na który napada z powodu niepohamowanego picia. Umiera w wieku 52 lat, samotny i nieszczęśliwy człowiek.

"Wiem, jak wyglądają alkoholicy", mówi. ► "Nie jesteś jednym z nich."

Chwytam się jego zapewnienia i trzymam je mocno.

I tym samym polerujemy drugą butelkę chardonnay, czołgamy się z powrotem przez okno kuchenne i wślizgujemy się na czarno-białą podłogę z płytek w kratkę, w mgiełce pożądania i alkoholu, zanim wkradamy się do mojego poszarganego i kuszącego łóżka. Potrzeba mi kolejnych dwunastu lat, aby sięgniąć dna, zajrzeć w oczy jedynego dziecka, które przyprowadzam na ten świat, odzwierciedlając wstyd, który woziłem przez większość mojego życia.

Tak więc w Sylwestra wjeżdżamy hotelowej windą. Po przykucnięciu Auld Lang Syne z tłumem innych imprezowiczów z alkoholem, którzy wciąż trzymają się wieczornych uroczystości, gdy gorzki smak puszczenia czegoś tak drogiego, tak bliskiego mojemu sercu, przenika do mojej psychiki. Kobieta, która chwieje się obok mnie, wciąż śpiewa piosenkę, z czerwonymi szpilkami zwisającymi z palców. Jej pijana mgiełka odbija się w moich oczach, gdy prawie zjeżdża ze ściany windy.

W tym momencie widzę siebie.

Uświadomienie sobie niechętnie potyka się ze mną po korytarzu, wiedząc, że lśniąca butelka Moet czeka z otwartymi ramionami w srebrnym wiadrze, które stłoczyliśmy lodem przed wyjściem z pokoju. Zrywając folię otaczającą wargę butelki, mój mąż szybko odpina drucianą klatkę i uderza korkiem, który uderza w sufit naszego fantazyjnego pokoju. Z pewnością omen tego, co nastąpi. Ostrożnie wlewa wino musujące, zwykle moje ulubione, na dwa ołowiane flety skulone na naszej szafce nocnej, upewniając się, że dzieli to płynne złoto równomiernie na wysokie, smukłe kielichy, które pozostawiają pierścienie na koniec nocy. Podnosimy okulary i wznosimy toast za Nowy Rok i za nas, choć nasze oczy szybko przerywają połączenie, opowiadając inną historię.

Gdy tylko bąbelki uderzą w moje usta, z wina, które zawsze wywołuje tak namacalną radość i tynkuje mój język wspomnieniami, wiem, że koncert się skończył. Smakuje jak trucizna. Zmuszam się do picia więcej, co jest wyraźnie obcą koncepcją, wymuszając uśmiech, który wije się na mojej twarzy. Prawie zakneblowałam usta, gdy nadal wpycham szampan do gardła, nie chcąc zranić uczuć mojego męża, który spędził pół tygodnia na tej rozpaczliwej uroczystości. Ale z każdym łykiem, który biorę, mój mózg i ciało krzyczą, że jesteś szalonym alkoholikiem i wiem, że w tym momencie nie mogę już tego zrobić. Kiedy odłożyłem tę szklankę w ten pamiętny Sylwester, wiem, że nigdy nie przyniosę ani grama alkoholu do ust.

Skończyłem.

Nie ma odwrotu.

A kiedy chujemy się do łóżka, zachowam to dla siebie.

Każdy pocałunek tej nocy jest pełen wstrętu do samego siebie i obrzydzenia.

Te dwanaście lat wiedzy ściska się mocno w pięść wstydu.

Mój mąż nie wie, czy wspina się na mnie,

będzie kochał się na śmierć.

Zamiast tego odwracam się w drugą stronę i płaczę cicho do snu.

Twoje dni picia w końcu dobiegły końca.

Inie możesz siępowstrzymać od zastanowienia…

Czy twoje małżeństwo nastąpi?

 

Fragment książki STUMBLING HOME: Life Before and After That Last Drink autorstwa Carol Weis, już dostępnej na Amazon.

Zobacz oryginalny artykuł na thefix.com

Uzależnienie od muzyki jest tańsze niż alkohol i narkotyki. I nie tylko to, to jest zdrowe, ożywcze, zabawne i wyzwalające.

Byłem rozczochraną i obdartą katastrofą człowieka zimą 2012 roku. Żyłem dla alkoholu. Jeśli piwo było przystawką, crack-kokaina była moim digestifem. Ale po interwencji i odwyku jestem trzeźwy od dziewięciu lat. Nigdy nie mógłbym tego zrobić bez muzyki.

Mimo że spędziłem większość mojej kariery pracując w przemyśle muzycznym jako producent dla MTV News,muzyka nie była tak naprawdę znaczącą częścią mojego życia podczas najgorszych dni picia. Ale kiedy byłem nastolatkiem i znowu teraz, muzyka miała ogromne znaczenie. Teraz, jako dorosły, zdaję sobie sprawę, że muzyka jest lepsza niż seks.

To lepsze niż narkotyki. I to jest lepsze niż alkohol. To naturalny haj. Jeśli mam wybór między muzyką a narkotykami, wybieram muzykę. Zaczynając od punka.

Młodość w buncie

"Dokąd idziesz teraz, kiedy masz tylko 15 lat?"
Rancid, "Roots Radical", z albumu And Out Come the Wolves z 1994 roku

Zawsze czułem się trochę jak wyrzutek. Jako ktoś, kto zmaga się z podwójną diagnozą uzależnienia i choroby afektywnej dwubiegunowej, w pewnym sensie jestem. Ale jestem dumny z tego, że jestem wyrzutkiem, a moje punkrockowe wychowanie tylko potwierdziło, że bycie innym jest fajne.

Wiosną 1995 roku, dokładnie 9 marca – dokładnie 26 lat temu – przeżyłem swój pierwszy punkowy koncert. To było zjełczałe z Lunachicks w metrze w Chicago. Nadal mam odcinek biletu. Miałem 15 lat. I w tym tłumie około 1000 1000 ulegnąłem. Znalazłem swoje plemię. To był moment, który przeniesie mnie na kilkudziesięcioletnią wycieczkę, w której moje punkrockowe serce wciąż bije teraz i na zawsze.

Często myślę z perspektywy czasu, że być może były oznaki i sygnały mojego dwubiegunowego statusu, gdy dorastałem. W rzeczywistości różniłem się od innych. I doświadczałem napadów depresji w korytarzach i ścianach liceum. W szczególności w pierwszych i drugich latach nie pasowałem. Byłem cichym dzieciakiem, który nie miał prawie żadnych przyjaciół. Nie należałem do kliki społecznej, jak wszyscy inni. Byłem buntownikiem w przebraniu. Dopóki nie znalazłem punk rocka. Potem pozwoliłem, aby to wszystko się kręciło.

"Raz punk, zawsze punk."

Rock 'n' Roll High School

Jestem katolickim uchodźcą szkolnym. Punk był moją ucieczką od przerażającego zastraszania, którego doświadczyłem w szkole średniej. Wtedy dzieciaki z przedmieść rzucały keggerami. My, dzieci z miasta – miałem trzech lub czterech przyjaciół punk rocka – byliśmy prawie trzeźwi, z wyjątkiem palenia okazjonalnej miski z trawą, jeśli je mieliśmy. Zdecydowanie byliśmy w przeważającej mierze mniejszością w szkole, ponieważ w szkole 1,400 było nas prawdopodobnie tylko pięciu. W większości jednak znaleźliśmy własną zabawę w salach muzycznych, takich jak Fireside Bowl i Metro. Chodziliśmy na koncerty w każdy weekend w nieistniejącym już Fireside – CBGB lub punkowej mekce Chicago, która prawie każdej nocy gościła koncerty punkowe i ska za 5 dolarów.

Kominek był zniszczony, ale uroczy. Była to zaniedbana kręgielnia w surowej okolicy z małą sceną w rogu. Właściwie nie można było tam grać w kręgle, a sufit wydawał się zapadać. Był to zadymiony pokój z nasączonym piwem dywanem. Punki nosili kolorowe irokezy i srebrne kurtki motocyklowe. Każdy koncert był 5 dolarów.

Moi nieliczni przyjaciele i ja praktycznie mieszkaliśmy przy kominek. Jeździliśmy też na koncerty punkowe w całym mieście i na przedmieściach Chicago – od VFW Halls przez piwnice kościołów po punkowe domy.

Od tego czasu Kominek został naprawiony i stał się działającą kręgielnią bez muzyki na żywo. Ofiara mojej młodości. Ale to była dla mnie katedra muzyki, kiedy był to jeszcze działający klub. Po każdym koncercie płynęliśmy Lake Shore Drive wysadzając w powietrze The Clash lub The Ramones. Czułem się tak komfortowo we własnej skórze podczas tych halcyonowych dni.

Gruby Mike z NOFX na Riot Fest w Chicago, 2012

Punk Up the Volume

Punk to nie tylko styl muzyczny, to dynamiczna idea. Chodzi o oddolny aktywizm i władzę dla ludzi. Chodzi o to, by trzymać się małego faceta, wzmacniać młodzież, podnosić biednych i witać wykluczonych.

Punk jest z natury antyestablishmentowy. Wartości punkowe celebrują to, co nienormalne. Chodzi również o wskazywanie hipokryzji w polityce i przeciwstawianie się politykom, którzy mają zbyt dużą władzę i wpływy, są rasistami, homofobami, transfobami i ksenofobami.

Każdy jest mile widziany pod parasolem punk rocka. A jeśli jesteś muzykiem, mówią, że wszystko, czego potrzebujesz do grania punka, to trzy akordy i złe nastawienie. Szybki i głośny jest punk w swojej istocie.

Mówią "raz punk, zawsze punk" i to prawda.

Punk był i nadal jest dla mnie święty i liturgiczny. Muzyka złagodziła moją depresję i sprawiła, że poczułem poczucie przynależności. Poszedłem tam, gdzie zaprowadził mnie punk rock. Mój etos – rozwinięty przez pryzmat punkowej estetyki – wciąż pulsuje w żyłach mojego punk rocka. Jest zakorzeniony w każdym włóknie mojej istoty.

Ojciec chrzestny punka Iggy Pop na Riot Fest w Chicago, 2015

Nowy dzień

Teraz, czy to na Spotify w metrze, czy na winylu w domu, słucham muzyki intensywnie od dwóch do trzech godzin dziennie. Muzyka to mój telewizor. To nie jest tylko w tle; Poświęcam mu całą, niepodzielną uwagę.

Zacząłem kolekcjonować winyle około ośmiu lat temu, mniej więcej w tym samym czasie, kiedy wytrzeźwiałem i od tego czasu zgromadziłem ponad 100 albumów płytowych. Jest powód, dla którego ludzie w kręgach audiofilskich nazywają winyl "czarnym pęknięciem". To uzależnia.

Cieszę się, że jestem uzależniony od czegoś abstrakcyjnego, czegoś, co nie jest substancją. Uzależnienie od muzyki jest tańsze niż alkohol i narkotyki. I nie tylko to, to jest zdrowe, ożywcze, zabawne i wyzwalające.

I chociaż mój gust muzyczny wciąż ewoluuje, wciąż jestem punk rockerem na wsech. Mój romans z punkiem mógł zacząć się 26 lat temu, ale dziś jest żołnierzem, mimo że obecnie słucham głównie indie rocka i jazzu. Niedawno znów zaczęłam rozjaśniać włosy, platynowy blond, tak jak wtedy, gdy byłam punkerką w liceum. To zabawne, a także ukrywa szarości.

Patrząc wstecz na moje muzyczne ja, wiedziałem, że istnieje powód, dla którego czuję muzykę. Dlaczego maleńkie rozkwity nut, gitarowych riffów lub uderzeń perkusji mogą sprawić, że całe moje ciało natychmiast się zatknie. Dlaczego teksty mówią do mnie jak Biblia, a dźwięk igły opadającej i trzaskającej na płycie napełnia mnie oczekiwaniem

Punk to ruch, który żyje we mnie. To mnie otacza. To mnie uziemia. Piętnasto- czy 41-letni jestem punk rockerem na całe życie. Wolałbym być punk rockowcem niż aktywnym alkoholikiem. Jestem dumnym uzależnionym od muzyki. Codziennie dostaję poprawkę.

Ciesz się i subskrybuj tę playlistę Spotify, którą stworzyłem ze staroświeckich punkowych hymnów i nowych klasyków. W żadnym wypadku nie jest kompleksowy, ale jest całkiem blisko.

Zobacz oryginalny artykuł na thefix.com

Postępując zgodnie z jasno określonymi krokami do uzdrowienia w zeszycie ćwiczeń, można rozpocząć leczenie emocjonalnych ran spowodowanych nierozwiązaną traumą międzypokoleniową.

W Międzypokoleniowym Podręczniku Urazowymdr Lynne Friedman-Gell i dr Joanne Barron, PsyD, stosują lata praktycznego doświadczenia klinicznego, aby wspierać podróż uzdrawiającą. Dostępny na Amazon, ten cenny dodatek zarówno do kategorii samopomocy, jak i zdrowia psychicznego jest idealny dla świata po pandemii. Przy tak wielu osobach odkrywających traumę międzypokoleniową podczas izolacji podczas przedłużonych kwarantann, współautorzy oferują bezpośrednie podejście. Książka pokazuje, jak skonfrontować i ostatecznie zintegrować dawne demony z mrocznych głębin ludzkiej psychiki.

Podejmując tak trudne wyzwanie, Międzypokoleniowy skoroszyt traumy: strategie wspierania twojej podróży odkrywania, wzrostu i uzdrawiania zapewnia prostą i empatyczną mapę drogową, która prowadzi do rzeczywistego uzdrowienia. Dr Gell i dr Barron wyjaśniają, w jaki sposób niezintegrowane wspomnienia wpływają negatywnie na osobę, nie zdając sobie sprawy z tego, co się dzieje. Zamiast być zapamiętanym lub zapamiętanym, niezintegrowane wspomnienia stają się bolesną symptomologią.

Postępując zgodnie z jasno opisanymi krokami do uzdrowienia w skoroszycie, możliwe jest znalezienie wolności od tego, co wydaje się chronicznym bólem umysłu i ciała. Tak, emocjonalne rany dzieciństwa często nie integrują się z dorosłą psychiką. Nigdy nie zostały przetworzone, a nawet zaadresowane, przekształcają się w demony. W odpowiedzi skoroszyt dotyczy przetwarzania.

Jasno zdefiniowane rozdziały dotyczące przetwarzania traumy międzypokoleniowej

Skoroszyt jest podzielony na jasno określone rozdziały, które stanowią mapę drogową do wyzdrowienia z traumy. W pierwszym rozdziale autorzy skupiają się na "Zrozumieniu traumy międzypokoleniowej", zapewniając czytelnikowi orientację na temat, jednocześnie definiując kluczową terminologię dla przyszłych lekcji. Z wielu perspektyw wydobywają głębię traumy międzypokoleniowej. Wyrażając z jasnością głosu zrównoważonego współczuciem, piszą: "Trauma międzypokoleniowa umożliwia traumatyczne wydarzenie wpływać nie tylko na osobę, która go doświadcza, ale także na innych, którym wpływ jest przekazywany z pokolenia na pokolenie".

Rozdziały dokładnie opisują, w jaki sposób należy używać skoroszytu i psychologiczne podstawy ćwiczeń. Co więcej, używają indywidualnych historii, aby zademonstrować wyrażane idee. W ten sposób sprzyjają momentom identyfikacji, w których osoba korzystająca ze skoroszytu może zobaczyć siebie w prezentowanych przykładach. Ogólnie rzecz biorąc, organizacja skoroszytu jest dobrze zaprojektowana, aby pomóc komuś stawić czoła trudnemu wyzwaniu radzenia sobie z dziedzictwem traumy międzypokoleniowej.

Jeśli chodzi o organizację rozdziału, autorzy dokonują mądrego wyboru, aby zacząć od mikrokosmosu jednostki i jej osobistych wyzwań. Zaczynając od przekonań i emocji danej osoby za pomocą skoroszytu, rozdziały te zawierają początkowe etapy uzdrawiania. Następnie rozdział o uzdrawianiu ciała prowadzi do rozszerzenia procesu na innych i uzdrowienia relacji zewnętrznych. Jako narzędzie do promowania faktycznego powrotu do zdrowia, Międzypokoleniowy skoroszyt traumy jest skuteczny, ponieważ nie przyspiesza procesu. Pozwala na naturalny przepływ uzdrowienia w dowolnym tempie, które pasuje do potrzeb i osobistych doświadczeń osoby korzystającej ze skoroszytu.

Silny dodatek do półek samopomocy w czasach świadomości traumy

W wywiadzie z 2017 roku, który przeprowadziłem dla The Fix z dr Gaborem Maté, jednym z najwyjemniejszych uzależnień naszych czasów, mówił o tym, jak Stany Zjednoczone cierpiały na traumafobię. Powstanie podziału 21 wieku w naszym kraju nastąpiło, ponieważ nasze instytucje społeczne i kultura popularna unikają dyskusji o traumie. Poza unikaniem, robią wszystko, co w ich mocy, aby odwrócić naszą uwagę od rzeczywistości traumy. Jednak po pandemii nie wierzę, że te stare mechanizmy będą już działać.

Tracąc swoją funkcjonalność, ludzie będą potrzebować narzędzi do radzenia sobie z traumą międzypokoleniową, która przez tak długi czas była tłumiona zarówno na poziomie mikrokosmicznym, jak i makrokosmicznym. Ból z dołu rośnie i nie można go dłużej ignorować. Potrzebując praktycznych i dostępnych narzędzi, wiele osób odetchnie z ulgą, aby najpierw odkryć, a następnie skorzystać z Międzypokoleniowego Skoroszytu Traumy autorstwa dr Lynne Friedman-Gell i dr Joanne Barron. W tej rezonansowej pracy będą w stanie znaleźć sposób na rozpoczęcie procesu uzdrawiania.

Zobacz oryginalny artykuł na thefix.com